نیرنگی به بزرگی کوه دماوند:


از لابلای خبرهای این روزها معلوم شد تعداد کشته شدگان تظاهرات ۳۰ خرداد که بدستور شخص خامنه‌ای صورت گرفته بود خیلی بیش از تصور ما بوده. تعداد زیادی از اجساد هنوز در سردخانه‌ها هست که تحویل خانواده‌هایشان نشده. تعدادی در دست نیروی انتظامی است. تعدادی در اداره تشخیص هویت. تعدادی در زندان اوین. تعدادی در زیر زمین وزارت کشور. تعدادی در پادگان‌های سپاه و احتمالا تعدادی را هم مخفیانه دفن کرده‌اند که هیچگاه وضعیت آنها روشن نخواهد شد.
اتفاقا ما باید همین خبرها را پوشش بدهیم. اینها چیزهایی است که این رژیم از مطرح شدن آنها هراس دارد. بیخود نبود که همه راههای ارتباطی مردم ایران را با دنیا قطع کرده بودند تا عمق جنایاتشان بر افکار عمومی پنهان نگه دارند.

اگر دقت کنید رسانه‌های رژیم دارند مسائل حاشیه‌ای و بی‌ارزشی همچون قتل یک خانم محجبه در آلمان را توی بوق و کرنا میکنند تا حواس مردم را از جنایاتی که ذوب شدگان در ولایت مرتکب شده‌اند منحرف کنند.
در مقابل هم متاسفانه عده‌ای از بین ما هستند که آگاهانه و یا ناآگاهانه رژیم را در این امر یاری میکنند. مثلا همه جنایات این رژیم را ول کرده‌اند و چسبیده‌اند به آسفالت کردن کوه دماوند!
این روزها باید همه توان خودمان را متمرکز کنیم روی افشای جنایات رژیم. نه خطبه‌های نماز جمعه هاشمی رفسنجانی بدرد مردم خواهد خورد و نه تشکیل جبهه سیاسی توسط موسوی گره ای از کار مردم خواهد گشود
. فعلا باید تکلیف کسانی که خون مردم بی گناه را ریختند معلوم شود.
کسی که دستور کشتن مردم را داد باید علنا از سوی مردم و فعالان سیاسی معرفی شود. سپاه باید بیاید پاسخ دهد به فرمان چه کسی به روی مردم آتش گشود. باید روی این چیزها مانور بدهیم نه مسائلی که نهایتا باعث مخفی ماندن جنایات رژیم میشود.

0 Responses

ارسال یک نظر