پخش اعترافات ساختگی جامعه را ملتهب‌ تر میکند:

من نمی‌فهمم چرا خامنه‌ای اینقدر اشتباه پشت اشتباه میکند. یک کمی اون کله پوکش را هم به‌کار نمیگیرد. هرروز کارها را خرابتر و بدتر میکند. البته ما که ناراحت نیستیم. بگذار حلقه طناب دور گردنش را با دستان خودش تنگ‌تر کند. به درک!
بیش از چهل روز است که عده‌ای در بازداشت و تحت شدیدترین فشارهای روحی و جسمی قرار دارند. آنها را مطلقا ایزوله کرده‌اند و نمی‌گذارند از حوادث بیرون زندان باخبر شوند. بعد شروع میکنند به آنها اخبار و اطلاعات غلط میدهند. به آنها میگویند همه دوستانت اعتراف کرده‌اند و آزاد شده‌اند. تو هم اگر میخواهی خلاص شوی راهی نداری جز اینکه جلو دوربین قرار بگیری و لااقل مطالبی را به زبان بیاوری که باعث تقویت وحدت ملی و ناامیدی دشمنان خارجی و از اینجور مزخرفات شود. اینقدر این کار را ادامه میدهند تا زندانی چاره‌ای جز تمکین خواسته‌های آنها را نمی‌یابد و ممکن است یک حرفهایی بزند.

مطمئن باشید توی این اعترافات مطلب خاصی وجود نخواهد داشت. اما رژیم میخواهد روی آنها مانور تبلیغاتی وسیعی کند و خودش را از این مخمصه‌ای که گرفتار شده نجات دهد.

اما اشتباه آنها آنجاست که این احمق‌ها به این فکر نمیکنند که پخش این مطالب باعث جریحه دار شدن روحیه مردم خواهد شد و عمق نفرت مردم از خامنه‌ای و اطرافیانش بیشتر و بیشتر خواهد شد.
الان مردم کتک خورده‌اند٬ اذیت شده‌اند٬ عزیزانشان را از دست داده‌اند و در یک کلام نیاز به دلجویی دارند و نه نمک پاشیدن روی زخم آنها. اگر نظام مرتکب این کار شود گور خودش را کنده و راهی جز سقوط ندارد.

امیدوارم زندانیان سیاسی آزاد شوند و به نزد خانواده‌هایشان برگردند. چه با اعتراف و چه بی‌اعتراف.